วันนี้ ตื่นสายมาก
เพราะเมื่อวาน นอนดึกมากก (55)
ตื่นมา บ่ายสาม
เอาเสื้อผ้าไปปั่นในเครื่อง

นั่งกินข้าว .. คนเดียว .. แล้วนึกๆๆ

......


4 ปีที่เป็นเพื่อนกันมา
ความน้อยใจที่เก็บไว้ในใจตลอด
ไม่เคยบอก ไม่เคยพูด
มันเต็มจนเกือบจะล้น

ตอนนี้ แยกกัน
ทั้งๆที่วันสุดท้ายที่ต้องแยกกัน เรายังไม่ได้กอดกันและบอกว่ารักกันมากแค่ไหนจริงๆซักที ..

มัวทำอะไรอยู่น้า ..

วันที่ไม่ได้เจอกัน
เราก็ตัดมันออกจากใจไป ..
ไม่คิดไม่สน ฉันมีเพื่อนคนใหม่ของฉัน

แต่พอมานั่งคิด .. อะไรจะดีเท่าเพื่อนที่โตมาด้วยกัน 4 ปีคนนี้
เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุด .. อยากจะบอกแบบนี้
แต่ก็ไม่เคยได้พูด

วันที่รู้สึกโมโห และเกลียดเธอที่สุด!
ก็คือวันที่เธอปล่อยให้เราต้องอยู่คนเดียว ..
มันเป็นวันสอบ วันที่เราไปที่ที่ไม่เคยไปคนเดียว
ในใจคิดว่า ทำไมล่ะ เพื่อนมีอยู่ทั้งคน ทำไมไม่นึกถึงความรู้สึกเราบ้าง ?
ปล่อยเรามาคนเดียว กับที่ที่ไม่คุ้นเคยแบบนี้
มันย่ำแย่แค่ไหน
ไม่เคยนึกถึงหรือเป็นห่วง
เราก็ขี้น้อยใจ มันก็ยิ่งไปกันใหญ่

เลยตัดสินใจ ..
ทิ้งมันไปซะ
ฉันอยู่คนเดียวบนโลกใหญ่ๆนี้ก็ได้
ไม่พึ่งเธอแล้ว เพื่อนที่ไม่เคยเข้าใจความรู้สึกเรา
และไม่เคยนึกหรือเป็นห่วงอะไรเราเลย ..

ตอนนั้นโมโหมาก ..

เลิกติดต่อกันไปเลย ..


แล้วมันก็โทรมา
ร้องไห้ บอกว่าเราไม่เหมือนเดิม
เป็นเพื่อนกันอยู่ไหม .. แต่ตอนนั้นยังไม่รู้สึกอะไร


แต่ตอนนี้ รู้สึกแล้ว
คำว่ามิตรภาพมันไม่เคยหายไป
ยังคงคิดว่าเป็นเพื่อนกันเสมอ
อยากกลับไปหาเหมือนกัน
อยากกลับไปสนิทเหมือนเก่า

แต่ตอนนี้มันห่างกันจนเกิดจะกลับไปแล้ว
มันไกลกันเกินไปแล้วจริงๆ
จะกลับก็ไม่รู้จะกลับไปยังไง ..

เสียดายมิตรภาพที่ดีๆเหล่านั้น
ไม่รู้ว่าจะหาได้อีกที่ไหน ในโลกกว้างใหญ่แบบนี้ ..

ถ้าย้อนกลับไปได้ จะพูดว่า ฉันไม่ชอบเธอตรงนี้นะ!
ถ้าย้อนกลับไปได้ จะไม่ทำตัวห่างเหินแบบนั้น


ทำไงได้อ่ะ รู้ตัวอีกทีก็เสียสิ่งดีๆไปแล้ว ..

TT TT